Ψυχή για τα πανηγύρια

Αχ αυτή η Ελληνική ψυχή. Η μεγαλύτερη και δυνατότερη στον κόσμο. Χάρη σε αυτή πετυχαίνουμε όποτε πετύχουμε. Χάρη σε αυτή τη βγάζουμε καθαρή όταν τα πράγματα φαίνονται σκούρα. Τα ακούς συχνά όλα αυτά…παντού…σε καφενεία και σε σπίτια...από δημοσιογράφους, αθλητές και πολιτικούς. Και όταν αποτυγχάνουμε; Όταν μας κερδίζει ο άλλος; Μήπως είναι η ψυχή του άλλου δυνατότερη; Μήπως δεν την έχουμε τελικά εμείς; Μπα, μάλλον πέσαμε σε πιο τυχερό ή σε πιο οργανωμένο από εμάς. Μάλλον δεν μας ένοιαξε και τόσο πολύ. Αλλά δεν πειράζει άσε να χαίρονται και οι άλλοι. Μόνο εμείς με την ψυχάρα μας θα γευόμαστε τη  δύσκολη νίκη; Χάρη στην Ελληνική μεσογειακή ψυχή θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε ό,τι και να γίνει…μην κοιτάς που η στάση μας σπρώχνει τη χώρα στο πίσω μέρος της ουράς πάντα.

Και τώρα στο Μουντιάλ ποιους υποστήριζες; Τους νοτιοαμερικάνους ή τους βορειοευρωπαίους; Άσε την πολιτική στην άκρη. Θα ακούσεις πολλούς να λένε ότι πάντα υποστήριζαν αυτούς που έχουν ψυχή όπως εμείς και το δείχνουν και στο γήπεδο. Οι βορειοευρωπαίοι σε όλα είναι τεχνίτες και δουλεύουν σκληρά αλλά οι νοτιοαμερικάνοι έχουν ψυχή και φαντασία. Ναι έτσι λένε. Ψυχή δεν έχει ο πετυχημένος προτεστάντης μα ο φτωχός πλην τίμιος καθολικός.

Ψυχάρα!

Ταυτίσαμε τη φαντασία με τη φιγούρα και τη φλυαρία. Λες και δεν έχει φαντασία αυτός που μας χάρισε ασύλληπτα νέα πράγματα και τεχνολογία ζηλευτή. Ταυτίσαμε την ψυχή με την ένταση της έκφρασης...τις δυνατές φωνές, τα ηχηρά γέλια, το σκούξιμο της αντίδρασης ή του πόνου. Δεν έχει όμως ψυχή ο σιωπηλός που υπομένει; Ο σιωπηλός που μελετά και σχεδιάζει; Ο σιωπηλός που συνεργάζεται και μαζί με άλλους φτιάχνει θαύματα και υλοποιεί οράματα; Δεν έχει ψυχή ο Ιάπωνας που κουβαλά ακόμα μέσα του τη νοοτροπία του σαμουράι...θυσία για τον δίπλα, για τον συμπολίτη, για τον συνεργάτη, για τη χώρα. Εμείς ταυτίσαμε την ψυχή μόνο με τα ντεσιμπέλ της σάμπα, των ιαχών και των συνθημάτων.

Αν πέτυχες και έχεις οργανωμένη και δίκαιη κοινωνία κάποιο λάκκο έχει η φάβα. Εκτός από άψυχος και ξενέρωτος είσαι και ύποπτος. Αν είσαι βουτηγμένος στη διαφθορά, στη φτώχεια και στην ανισότητα αλλά προσεύχεσαι, μιλάς δυνατά, βλέπεις μπάλα και χορεύεις τότε είσαι ένα καταπληκτικό παιδί με ψυχή που το αδίκησαν. Όλα είναι μια ασπρόμαυρη ελληνική ταινία.

Τι ψυχή… να ισοπεδώνεσαι και σιωπηλά να ξαναγίνεσαι πρωταγωνιστής του πλανήτη. Τι ψυχή…να σε χτυπά η καταστροφή και αντί να ουρλιάζεις, να δουλεύεις σιωπηλά για να βγείτε όλοι μαζί ξανά στον δρόμο της ζωής. Τι άψυχος…να τρως τον δίπλα σου και όλοι μαζί τον τόπο μέχρι να φύγουν τα παιδιά σας για αλλού. Τι άψυχος… να σε κοροϊδεύουν και εσύ να συνεχίζεις στο ίδιο χαζό μονοπάτι όσο σε ταΐζουν θρησκεία, μπάλα και πανηγύρια. 

Κολλημένοι επιστήμονες απορρίπτουν μπούρδες

Πριν λίγο καιρό ήμουν στο σπίτι ενός φιλικού ζευγαριού που μάλιστα περίμενε δίδυμα...ξάπλα η έγκυος φίλη μας και σέρβιρε ρακές ο φίλος μας (τα δίδυμα τα χρησιμοποιώ ως παράδειγμα αργότερα και γι’ αυτό τα αναφέρω). Κάποια στιγμή η κουβέντα ήρθε στην ομοιοπαθητική την οποία ακολουθούν και οι δύο και όταν ρώτησαν τη γνώμη μου τους είπα ότι η επιστημονική κοινότητα την απορρίπτει και ότι η βάση της που είναι ο ισχυρισμός περί μνήμης του νερού είναι μια μπούρδα και κανένα πείραμα τόσα χρόνια δεν έχει δώσει την παραμικρή ένδειξη εγκυρότητας.

Καθώς σέρβιρε ο Αντρέας τη ρακή μου λέει ‘’έχω ένα φίλο, δεν τον ξέρεις, ο οποίος λέει τα αντίθετα από εσένα αλλά είστε το ίδιο απόλυτοι’’.  Μισό λεπτό Αντρέα…για αυτό το ‘’ίδιο απόλυτοι’’ που λες θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι, του απαντώ. Δεν είναι το ίδιο να σου μιλώ κατηγορηματικά για κάτι επειδή έχω στοιχεία (ή την στήριξη της παγκόσμιας επιστημονικής κοινότητας) με το να είμαι απόλυτος ξεφουρνίζοντας μπούρδες για τις οποίες δεν υπάρχει καμία βάση και απόδειξη. Μάλιστα ακριβώς επειδή οι επιστήμονες θέλουν σοβαρά στοιχεία για σοβαρούς ισχυρισμούς (και αν δεν έχουν κανένα απορρίπτουν) είναι το αντίθετο του απόλυτου ενώ όσοι σου πουλάνε με σιγουριά ισχυρισμούς χωρίς κανένα σοβαρό στοιχείο είναι οι πραγματικά απόλυτοι.  Οπότε δεν δέχομαι να παίρνουμε και οι δυο την ίδια ταμπέλα και κατ’ αυτόν τον τρόπο να εξισώνονται οι στάσεις μας.

Πίνω μια γουλιά της καταπληκτικής ρακής που έβαλε και συνεχίζω. Να σου δώσω ένα παράδειγμα πιο προσωπικό, του λέω. Πες ότι ο φίλος σου επειδή είδε το σχήμα της κοιλιάς ή κάτι στον ύπνο του ή στο φλιτζάνι του καφέ σου λέει ότι είναι απόλυτα σίγουρος πως έχετε ένα κοριτσάκι. Εγώ από την άλλη χρησιμοποιώ υπέρηχους στο δεύτερο τρίμηνο της εγκυμοσύνης και σου λέω είμαι σίγουρος ότι έχεις δίδυμα. Είναι οι δυο κατηγορηματικές απαντήσεις ίδιας βαρύτητας; Και οι δυο είμαστε σίγουροι αλλά θα μας βάλεις την ίδια ταμπέλα του απόλυτου; Αν ο γιατρός σου πει ότι έχεις όγκο στον εγκέφαλο και η γειτόνισσα κοπανιέται ότι είναι απλώς μάτι θα πεις στον γιατρό ‘’έχω μια γειτόνισσα που είναι το ίδιο απόλυτη με σένα’’ ;

Η επιστήμη δεν είναι ποτέ απόλυτη και εξελίσσεται κάνοντας διορθώσεις…γνωρίζει ότι δεν γνωρίζει τα πάντα και γι’ αυτό συνεχίζει. Όμως κάθε βήμα που κάνουμε βασίζεται σε μελέτες και στοιχεία και όχι στο συναίσθημα ή στην προσωπική σιγουριά του οποιουδήποτε που λέει ότι του κατέβει. Δεν γεμίζουμε τα κενά της γνώσης μας με ό,τι να ‘ναι. Αυτός είναι ο λόγος που η επιστήμη είναι το πιο αποτελεσματικό εργαλείο που έχει αναπτύξει η ανθρωπότητα. Σε αυτό το σημείο ίσως πει κάποιος ότι κάτι που σήμερα το απορρίπτουμε αύριο μπορεί να το δεχτούμε. Ναι έτσι θα γίνει αν και όταν η έρευνα και οι μελέτες φέρουν στοιχεία εγκυρότητας. Όσο δεν υπάρχουν δεν μπορούμε να δίνουμε αξία και βάρος αυθαίρετα. Δεν είναι ό,τι κατεβάζει το κεφάλι μας βάσιμο μέχρις αποδείξεως του εναντίον, αντιθέτως είναι όλα αβάσιμα μέχρι αποδείξεως της εγκυρότητας. Με τον πρώτο τρόπο λειτουργούν οι μπουρδολόγοι και με τον δεύτερο οι επιστήμονες. Οι τσαρλατάνοι που είναι επαγγελματίες μπουρδολόγοι δεν λειτουργούν με κανέναν από τους δύο τρόπους…συνεχίζουν το χαβά τους χωρίς ενδιαφέρον για τα στοιχεία και την επιστήμη. Φαντάζεσαι να έλεγα ότι με τη σκέψη προκαλώ εγώ τις βροχές στην Κίνα και να έπρεπε εσείς να μου αποδείξετε ότι λέω ανοησίες και όχι εγώ να αποδείξω ότι όντως μπορώ…να σας έλεγα μάλιστα και απόλυτους αν γελάγατε με τον ισχυρισμό μου.

Με άλλα λόγια ο σωστός επιστήμονας οφείλει να είναι ανοιχτός σε κάθε νέα ιδέα αλλά και αυστηρός στους αυθαίρετους ισχυρισμούς χωρίς στοιχεία. Το να απορρίπτεις το αυθαίρετο και την μπούρδα δεν σε κάνει απόλυτο όπως και το να δέχομαι μπούρδες χωρίς καμία βάση δεν με κάνει ανοιχτόμυαλο…με κάνει απλώς μπουρδολόγο. Η επιστήμη δεν είναι μια νέα θρησκεία απολυτότητας διότι δεν είναι κολλημένη σε δόγματα και σε αβάσιμες αυθαιρεσίες αλλά αυστηρή απέναντι στον δογματισμό και το αυθαίρετο. Το να απορρίπτει η επιστημονική κοινότητα την αστρολογία που επί αιώνες δεν έχει φέρει την παραμικρή απόδειξη ή στοιχείο εγκυρότητας δεν μας κάνει απόλυτους…απόλυτος είναι ο αστρολόγος που χωρίς στοιχεία και αγνοώντας την επιστήμη σου πουλάει με σιγουριά την μπούρδα του. Πρέπει να τα ξεκαθαρίσουμε αυτά διότι όσο ταυτίζουμε την απόρριψη της μπούρδας με την απολυτότητα και την αποδοχή του αυθαίρετου με την ανοιχτομυαλιά τόσο θα επιβιώνουν οι τσαρλατάνοι και θα υποβαθμίζεται το έργο της επιστήμης.

Καταλαβαίνω την διαφοροποίηση μου λέει ο Αντρέας…πιες τώρα μια ρακή ακόμα και θα ήθελα να τα ξαναπούμε αυτά όταν θα ‘ναι εδώ και ο φίλος που σου είπα διότι είναι εντελώς πορωμένος με όσα απορρίπτεις. Ε, τότε Αντρέα όσο απόλυτα σίγουρος είμαι πως αυτή είναι η καλύτερη ρακή που έχω δοκιμάσει άλλο τόσο απόλυτος είμαι για το ότι αυτή η συζήτηση που σκέφτεσαι δεν θα έχει καμία σημασία να γίνει. Γεια μας!

Σαν παλιά ελληνική ταινία

Τον τελευταίο καιρό βάζω να δω καμιά παλιά ασπρόμαυρη ελληνική ταινία πριν κοιμηθώ μιας και είναι πολλές διαθέσιμες στο youtube. Είδα πασίγνωστες και άλλες λιγότερο γνωστές…μερικές ολόκληρες και άλλες αποσπασματικά…όλες από τις δεκαετίες του 50 και του 60. Είχα διαβάσει κάπου παλιότερα ότι τότε είχαμε τη μεγαλύτερη κατά κεφαλή παραγωγή ταινιών στον κόσμο. Φυσικά κάποιες τις ευχαριστιέμαι και γελάω πολύ ενώ άλλες με αφήνουν αδιάφορο. Πιστεύω μάλιστα ότι η εθνική μας συνείδηση έχει να κάνει περισσότερο με ατάκες που έκαναν όλη την Ελλάδα να γελάσει παρά με ιστορικούς μύθους. Σε όλες πάντως βλέπω κοινά στερεότυπα που χρησιμοποιήθηκαν σε κάθε σενάριο για χάρη του φιλοθεάμονος λαού που θα πλήρωνε από το υστέρημα του για να τις δει.

Το αφεντικό / βιομήχανος είναι στάνταρ κάθαρμα --- πάντα ο κεφαλαιούχος και ο μεγαλοεπιχειρηματίας είναι ο σατανάς της υπόθεσης--- αν είσαι πλούσιος εκτός από μαλάκας είσαι και βλάχος με ταπεινές ρίζες που το ‘χεις ξεχάσει και πρέπει να στο θυμίσουν---ο μάγκας και ο φιλότιμος είναι πάντα το εργατόπαιδο----οι πλούσιοι είναι φλώροι, κακομαθημένοι και απατεώνες---οι ξένοι είναι ανόητοι γραφικοί και συχνά ομοφυλόφιλοι αλλά καμιά φορά πηγή χρημάτων----οι οποίοι ομοφυλόφιλοι είναι γραφικοί ανόητοι---- η γυναίκα είναι δούλα και κυρά και της μιλάς όπως θες---μοναδικό μέλημα της νέας κοπέλας είναι το πώς θα αποκατασταθεί με γάμο---η μόνη περίπτωση να έρχεσαι από το εξωτερικό και να έχεις λεφτά αλλά να είσαι μάγκας και όχι γραφικός ή κακός είναι να είσαι ελληνοαμερικάνος αφού εμείς πάμε έξω και προκόβουμε αλλά πάντα είμαστε ψυχάρες που δεν ξεχνάμε την οικογένεια πίσω.

Σίγουρα υπάρχουν και άλλα κλισέ και στερεότυπα όμως αυτά είναι τα πρώτα που μου έρχονται στο μυαλό σκεπτόμενος τις τελευταίες 15-20 ταινίες που είδα.  Εφόσον έχω να κάνω με μια εποχή που δεν έζησα και που είχε τις δικές της ιδιαιτερότητες (η φτώχεια είναι το σημαντικότερο στοιχείο) δεν θα κάνω κοινωνιολογικές αναλύσεις. Αναρωτιέμαι όμως έπειτα από μισό αιώνα πόσα έχουν αλλάξει;

Μεγάλο μέρος του πληθυσμού παραμένει επιθετικό απέναντι στον ρόλο του ιδιώτη εργοδότη…μεγάλο μέρος του αντρικού πληθυσμού παραμένει ομοφοβικό , σεξιστικό και ανατολίτικα υπερσυντηρητικό….οι περισσότεροι βλέπουν με καχυποψία (αρκετές φορές σε σημείο παράνοιας) τους ξένους από τη δύση ή με διάθεση υποτίμησης (κουτόφραγκοι / ξενέρωτοι / χαζοαμερικανάκια / μέθυσοι και άλλα πολλά…εξακολουθούμε να χαιρόμαστε για τους Έλληνες που πρόκοψαν στις χώρες των κουτόφραγκων δίχως αναγνώριση στους ξένους για τις χώρες που έφτιαξαν αλλά βλέποντας το ως προσωπική μαγκιά του κάθε ατόμου που κουβαλά την ελληνική ταυτότητα…εξακολουθούμε να περιμένουμε τη μαγική βοήθεια από έξω (θείος από την Αμερική ή το εύκολο χρήμα του ξένου που κοροϊδεύουμε) για να μας βγάλει από την απελπιστική θέση.

Μετά τις ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες ήρθε το πολύχρωμο των δεκαετιών της ευμάρειας και των δήθεν αλλαγών για να καταλήξουμε πάλι σε μια ασπρόμαυρη κοινωνία της κρίσης, του λαϊκισμού και του φόβου προς κάθε τι διαφορετικό. Το χρώμα δεν το είχαμε περάσει πολλά χέρια πραγματικής προόδου και στην πρώτη μπόρα ξεπλύθηκε. Έπειτα από μισό αιώνα ταξιδιού γυρίσαμε στο ίδιο σημείο με τις τσέπες πάλι άδειες. Γυρίσαμε στο ίδιο σημείο επειδή ποτέ δεν προχωρήσαμε πραγματικά. Να μην αγνοήσουμε το μάθημα τούτη τη φορά…ο μόνος διαχρονικός πλούτος δεν έχει να κάνει με τις τσέπες μας. 

Σταμάτα τα ζώδια για χάρη των παιδιών σου

Φαντάσου αύριο να δεις σε πρωτοσέλιδα τον τίτλο ‘’Οι επιστήμονες επιβεβαιώνουν την εγκυρότητα των ζωδίων’’. Αν είσαι από αυτούς που τα διάβαζαν (και ακόμα περισσότερο αν έβγαζες χρήματα από αυτά) θα διαλαλήσεις με ιδιαίτερα μεγάλη χαρά τα νέα. Το ερώτημα είναι εάν θεωρείς την επιστημονική κοινότητα  κριτήριο και φίλτρο εγκυρότητας τότε γιατί δεν ακούς και δεν διαλαλείς σήμερα το αντίθετο που λένε…ότι η αστρολογία είναι μια ανόητη ενασχόληση χωρίς καμία βάση που πλουτίζει τσαρλατάνους. Είναι όπως το λέει ένας φίλος μου ‘’όλοι σέβονται την επιστήμη μέχρι να ακυρώσει ένα ανόητο πιστεύω τους’’.  Το γιατί πιστεύουμε σε ανόητα πράγματα ήταν θέμα παλιότερου άρθρου μου (www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=26895) και σίγουρα οι συναισθηματικοί και ψυχολογικοί παράγοντες επισκιάζουν τη λογική και τα στοιχεία παντού και πάντα (αυτό το ξέρουν καλά οι εκλεγμένοι πολιτικοί).

Με ρωτάνε λοιπόν συχνά φίλοι και άγνωστοι γιατί επιμένω τόσο πολύ στο θέμα της αστρολογίας και από όλες τις ανοησίες γύρω μας γιατί τα βάζω τόσο συχνά με τα ζώδια. Δεν είναι λίγοι αυτοί που μου έχουν πει ότι είναι κάτι άκακο για να περνά ευχάριστα η ώρα και χρήσιμο για σπάσιμο πάγου σε παρέες. Ναι, σίγουρα εγώ που θέλω μια κοινωνία με περισσότερη επιστήμη και λιγότερους τσαρλατάνους έχω και άλλα πολλά μέτωπα. Όμως ρίχνω βάρος στο θέμα της αστρολογίας διότι το θεωρώ το σημαντικότερο μέτωπο και μια καθόλου αθώα ενασχόληση. Τα ζώδια κατά τη γνώμη μου είναι η μεγαλύτερη ήττα του ορθολογισμού στην κοινωνία μας. Όσο και να ψάξεις δεν βρεις τίποτε άλλο που να έχει απορρίψει κατηγορηματικά η επιστήμη αλλά να συνεχίζει να έχει τόσο μεγάλη παρουσία και απήχηση στον κόσμο. Δύσκολα βρίσκεις περιοδικό ή εφημερίδα που να μην έχει στήλη ζωδίων. Δεν υπάρχει κανάλι που να μη φιλοξενεί τουλάχιστον μια εκπομπή αστρολογικού περιεχομένου (έστω σαν ένθετη σε άλλες εκπομπές). Στη Γαλλία που έζησα για δύο χρόνια, η τηλεόραση μου έπιανε 30 κανάλια αλλά  δεν πέτυχα ούτε μια φορά ζώδια. Κάποια στιγμή έστειλα email στο ΕΣΡ για να ρωτήσω γιατί επιτρέπει αυτή την επαγγελματική μπουρδολογία εξαπάτησης…έκαναν ότι δεν καταλαβαίνουν αφού μου απάντησαν ρωτώντας με σε ποια εκπομπή αναφέρομαι (Ποιες μπούρδες τρώνε πρόστιμα www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=31035).

Δεν μπορούμε να ζητάμε ορθολογισμό και μια παιδεία που καλλιεργεί την κριτική σκέψη στα παιδιά μας όταν επιτρέπουμε στο κάθε μέσο να τα βομβαρδίζει με αυθαιρεσίες που πάνε κόντρα στην κριτική σκέψη και τον ορθολογισμό. Δεν μπορείς να λες στο παιδί σου μάθε να σκέφτεσαι και να αναρωτιέσαι αν αυτό που σου λένε έχει βάση και στοιχεία και μετά να ακούει από παντού ανοησίες ζωδίων. Αυτό που ίσως ονομάζεις αθώα ενασχόληση και πλακίτσα εκπαιδεύει σιγά σιγά τον εγκέφαλο να δέχεται χωρίς να φιλτράρει…να υιοθετεί αντι-επιστημονικούς ισχυρισμούς…να αναπαράγει χωρίς να σκέφτεται. Όσο υπάρχει (και βοηθάς και εσύ σε αυτό) μια στρατιά αστρολόγων στην Ελλάδα του 21^ου αιώνα τόσο θα κυκλοφορεί η κάθε ανοησία ελεύθερη. Τον δρόμο τον ανοίγουν οι αστρολόγοι και μετά κάνουν περίπατο οι τσαρλατάνοι των μαντζουνιών και της πολιτικής.

Υπουργείο Παιδείας και Σαρίας

Από προχθές κυκλοφορεί στο διαδίκτυο άλλη μια τραγική είδηση κακοποίησης μικρού παιδιού που το πάντρεψαν σε μουσουλμανική χώρα. Προφανώς δεν είναι όλοι οι μουσουλμάνοι σε όλο τον κόσμο αιμοδιψείς παιδεραστές που λιθοβολούν γυναίκες επειδή μπορούν...αυτό θα ήταν σαν να λέγαμε ότι κάθε καθολικός ιερέας είναι επίσης παιδεραστής. Προσωπικά έχω αρκετούς φίλους και συναδέλφους μουσουλμάνους σε διάφορες χώρες της Ασίας, Β. Αφρικής και Ευρώπης. Είναι όλοι τους πολύ καλοί άνθρωποι και φιλικοί. Άλλωστε τη μεταφυσική τρέλα την ''τρώω'' και από οποιονδήποτε χριστιανό ή άλλο θρήσκο γύρω μου. Αλλά αυτό που με ενοχλεί είναι το ότι η θρησκεία για τους μουσουλμάνους δεν είναι μόνο σύστημα ηθικής και μεταφυσικών πιστεύω αλλά σύστημα αρχών που υπερβαίνει οποιονδήποτε κοσμικό κώδικα. Η Σαρία είναι το ισλαμικό δίκαιο που ορίζει τον τρόπο ζωής τους.

Προς το παρόν έχουμε να κάνουμε με μειονότητες στην Ευρώπη οπότε και οι πιο προσηλωμένοι στη Σαρία δεν τολμούν να τα βάλουν για παράδειγμα με τους νόμους του κοσμικού κράτους της Γαλλίας. Ακόμα και οι light εφαρμογές της σε ευρωπαϊκό έδαφος (για οικογενειακά και περιουσιακά θέματα) είναι αμφιλεγόμενες και συναντούν αντιδράσεις. Σε ένα μέλλον όμως όπου δεν θα είναι μια μικρή μειονότητα, οι βάσεις πάνω στις οποίες χτίστηκαν οι δυτικές κοινωνίες θα κλονιστούν καθώς για τους μουσουλμάνους ο νόμος του ισλάμ είναι σημαντικότερος από τον νόμο του κράτους. Ο προβληματισμός μου βρίσκεται στην απάντηση της απλής ερώτησης ‘όταν ο νόμος του Ευρωπαϊκού κράτους στο οποίο ήρθες να ζήσεις και η Σαρία συγκρούονται εσύ ως μουσουλμάνος τι θα επέλεγες αν μπορούσες;’.

Ο χριστιανισμός πέρασε τον μεσαίωνα του όμως κάθε τόσο μας ανατριχιάζει κάποιος ορθόδοξος ή καθολικός με τα κολλήματα και τον σκοταδισμό του. Ήδη ο ορθολογισμός και η ελεύθερη σκέψη σαμποτάρονται από τους δογματισμούς που φτάνουν σε σημείο θεοκρατισμού σε χώρες όπως η δική μας. Με το ισλάμ το πρόβλημα είναι μεγαλύτερο. Το θέμα αυτό είναι και ένας από τους λόγους που τα εθνικιστικά κινήματα έχουν ανέβει τόσο πολύ στην Ευρώπη. Δεν θέλω να ξεχωρίσω το ισλάμ αλλά με αφορμή αυτό και το τι μέλλει γενέσθαι, πρέπει κατά τη γνώμη μου να ξαναδούμε τον ρόλο των θρησκειών στις δικές μας δυτικές κοινωνίες του 21^ου αιώνα. Προχωράμε μπροστά και αφήνουμε δογματισμούς πίσω ή θα συνεχίσουν οι θρησκευτικές εμμονές να μπλέκουν σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων; Η Ευρώπη ενωμένη πρέπει να πάρει θαρραλέες αποφάσεις για τον πλήρη διαχωρισμό εκκλησίας και όλων των κρατών. Όχι μόνο αυτό αλλά να πρέπει δείξουμε μηδενική ανοχή στο θρησκευτικό στοιχείο όταν υποβαθμίζει τους νόμους και τη λειτουργία των κοινωνιών και όταν η κάθε θρησκεία βάζει τη μύτη της στην εκπαίδευση και στη δικαιοσύνη. Είναι ένα θέμα ταμπού που όμως πρέπει να αντιμετωπιστεί πριν είναι αργά και ξυπνήσουμε σε ένα κόσμο που δεν αναγνωρίζουμε και που έχει κάνει πολλά βήματα πίσω. 

Ακόμα ψάχνεις για χρυσαυγίτικη ταμπέλα;

Πάλι η Χρυσή Αυγή στην επικαιρότητα. Άρση ασυλίας για τους βουλευτές που κρατούνται, χαμός μέσα στην αίθουσα του κοινοβουλίου και συγκέντρωση υποστηρικτών τους στο Σύνταγμα. Παρατηρώ ότι προσπαθούν οι δημοσιογράφοι να δώσουν μια ερμηνεία του φαινομένου μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα και κυρίως να δώσουν μια ταμπέλα στους ψηφοφόρους. Άλλος προτιμά τη λέξη φασίστες χωρίς άλλοθι πλέον και άλλος το σκέτο αγανακτισμένοι. Για μένα είναι λάθος να θέλεις να βάλεις μια ταμπέλα στους ψηφοφόρους της Χρυσής Αυγής. Είναι πάνω από μισό εκατομμύριο...τόσοι είναι όλοι οι ψηφοφόροι στην Κύπρο…οπότε απ΄όλα έχει ο μπαξές.

Εντάξει, καταρχάς έχει τον φιλοναζιστή…αλλά τι να πεις γι’ αυτόν...τι να πεις για κάποιον που τη βρίσκει με σβάστιγκες και φούρνους…άρρωστα άτομα για τα οποία δεν θα αφιερώσω άλλες λέξεις…αφήνω την ψυχιατρική να ασχοληθεί.

Έχει όμως και τον τύπο που τόσα χρόνια φώναζε σε κάθε ευκαιρία ‘ε, ρε Παπαδόπουλος που σας χρειάζεται’ …ο φιλοχουντικός που βρήκε επιτέλους πολιτική αντιπροσώπευση και ονειρεύεται τη σημαία με τον Φοίνικα να κυματίζει στο μπαλκόνι του. Και δεν σου μιλάω μόνο για φιλοχουντικούς της εποχής της χούντας αλλά και για τα παιδιά τους…συνομήλικοι μου…που σου αναπαράγουν το παραμύθι της εξωραϊσμένης εφταετίας που είχε δήθεν μόνο έργα και τάξη.

Ύστερα είναι ο κλασικός σε όλους μας ελληνάρας που περνά τον εαυτό του για δημοκρατικό αλλά πουλάει τσαμπουκά όπου μα όπου τον παίρνει…στο σπίτι του μέσα…στο φανάρι…στην ουρά…στο γήπεδο…χαμηλού μορφωτικού επιπέδου συνήθως, αλλά όχι πάντα, με πολλά απωθημένα και αρκετές φορές αδυναμία της μαμάς του. Αθάνατη Ελληνίδα μάνα που μεγάλωσες και ένα σωρό μαλάκες. Όταν είδα έναν παλιό γνωστό μου να είναι υποψήφιος με τη Χ.Α. δεν μου έκανε εντύπωση…ο συγκεκριμένος μου ταίριαξε τόσο πολύ εκεί.

Έχει και πιτσιρικαρία που μεγαλώνει σε ένα νέο μπερδεμένο κόσμο …σε σχολεία γεμάτα αλλοδαπούς με τα εφηβικά και μετεφηβικά εγώ πολύ φουσκωμένα. Εκεί στη ΧΑ βρήκε ο πιτσιρικάς τον τρόπο να ξεχωρίσει και να θυμίσει στους γύρω ποιος είναι ο μάγκας και σε ποιανού χωράφι είσαι. Ο πιτσιρικάς που βλέπει στο πρόσωπό του τον απόγονο του Λεωνίδα και νομίζει ότι με το να αποκτήσει σχετικό τατουάζ και κοιλιακούς τιμά την αρχαία Ελλάδα σαν άξιο τέκνο δίχως να του περνά από το μυαλό ότι το μεγαλείο της αρχαίας Ελλάδας ήταν η φιλοσοφία, η τέχνη, η γεωμετρία…και με όλα αυτά ίσως να μην έχει ο ίδιος καμία σχέση… μεγαλύτερη σχέση με το μεγαλείο των επιστημών και των γραμμάτων έχει ο αλλοδαπός σημαιοφόρος.

Κάπου ανάμεσα στις προηγούμενες κατηγορίες αλλά ίσως και σε ξεχωριστή δική του είναι ο εθνικιστής. Νέοι πολλές φορές με σχέσεις με τις ένοπλες δυνάμεις ή απλά μεγαλωμένοι σε μια κοινωνία που τους τάισε εθνικούς μύθους και ρατσισμό.

Είναι και γεροντάκια που πίστεψαν ότι με τα ‘’παλικάρια’’ αυτά δεν θα ξαναφοβηθούν να πάνε για ανάληψη χρημάτων…και οι φοβισμένοι είναι πολλοί…κάθε ηλικίας, φύλου και περιοχής. 

Είναι και οι οργισμένοι…που έχουν φτάσει στο αμήν τα τελευταία χρόνια για διάφορους προσωπικούς τους λόγους και νομίζουν ότι έτσι τιμωρούν το σύστημα. Στο αμήν με τις κυβερνητικές αποφάσεις...στο αμήν με τις στάσεις των αριστερών κομμάτων...στο αμήν γενικά.  

Είναι και αυτοί που δεν το παίρνουν σοβαρά το πράγμα και ρίχνουν ψήφο εκεί επιπόλαια και ανώριμα.

Φυσικά είναι και παραπλανημένοι, όπως τους αποκαλούν, που πιστεύουν με αφέλεια στη φιλοπατρία και στις καλές προθέσεις των χρυσαυγιτών.

Σε καμιά περίπτωση δεν θα προσπαθούσα να μαντέψω πόσοι είναι στην κάθε κατηγορία…το σίγουρο είναι ότι έχεις να κάνεις με πολλά στρώματα και πτυχές της ελληνικής κοινωνίας και η αντιμετώπιση του φαινομένου Χ.Α. δεν θα έρθει με μια ή δυο κινήσεις. Θα απαιτήσει την ανανέωση της χώρας και πολλά έργα στην παιδεία και την οικονομία για να έρθει κοινωνική ευημερία. Όσο κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας και όσο το πολιτικό προσωπικό της χώρας, για χάρη προσωπικών και κομματικών συμφερόντων, καλύπτει την παρανομία και την αδικία ή λόγω ανικανότητας δεν κάνει όσα πρέπει τόσο θα φαίνεται λιγότερο κακή ιδέα η Χ.Α. σε περισσότερο κόσμο. Και φυσικά όσο ένα κομμάτι του κόσμου θα διαιωνίζει με τις επιλογές του το παλιό που υποτίθεται όλοι σιχαθήκαμε τόσο θα ταΐζουν αυτό που υποτίθεται φοβούνται.

Λάθος να ψάχνεις για μια ταμπέλα ή για μια αιτία. Η Χρυσή Αυγή έφτασε εδώ που είναι από πολλούς παράγοντες και από πολλούς ανθρώπους και θα χρειαστεί όλοι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας.

H Εurovision και τα 5 στάδια της απώλειας

H Εurovision και τα 5 στάδια της απώλειας

από την ευδαιμονία στις μούντζες

Δέκα χρόνια πριν ο Σάκης Ρουβάς με μια πολύ ελληνική εμφάνιση στη Eurovision ζεσταίνει τους Έλληνες για το καλύτερο καλοκαίρι της πρόσφατης ιστορίας μας και κάνει μόδα τα μπλουζάκια με την ελληνική σημαία (ένα μήνα μετά είχα δει την ίδια μέρα να τα φοράνε κυρίες στα αεροδρόμια της Ντόχα και της Ρώμης). Ακολούθησε η πρωτιά στο ευρωπαϊκό κύπελο ποδοσφαίρου με τον λαό να εκστασιάζεται και να πανηγυρίζει σαν να μην υπάρχει αύριο (κοντά έπεσαν) και οι ολυμπιακοί αγώνες με εκείνη την τελετή έναρξης που ανέβασε την περηφάνεια μας στην κορυφή του Ολύμπου…όχι απλώς του δικού μας αλλά του πλανήτη Άρη…του ψηλότερου βουνού στο ηλιακό μας σύστημα. Η ζωή ήταν ωραία στην Ελλάδα…τόσο ωραία που άνθρωποι από πραγματικά ευημερούσες χώρες ήταν έτοιμοι να αφήσουν καριέρες και να πάνε να ζήσουν το ελληνικό όνειρο που είχε γαρύφαλλα, ξαπλώστρες, κάμπριο, Λουί Βιττόν και Τζίμι Τσου. Όσο για την νεολαία, αυτή πλέον αποφάσιζε τι πορεία θα ακολουθήσει λίγο πιο χαλαρά εφόσον μας ‘έπαιρνε’. Έτσι οι τεχνίτες και οι επιστήμονες έγιναν είδος υπό εξαφάνιση και μια απλή υπενθύμιση προβλημάτων που ίσως κάποια στιγμή αντιμετωπίσουμε και οι πόλεις γέμισαν καλλιτέχνες και επαγγελματίες με τίτλους που δεν είχαμε ξανακούσει. Όλα ωραία και ανθηρά. Όμως τα ψεύτικα λουλούδια δεν έχουν μυρωδιά και τα αληθινά αν δεν τα ποτίσεις και απλά τα πετάξεις σε μια πίστα θα μαραθούν πολύ γρήγορα. Λίγα χρόνια αργότερα ο νέος ηθοποιός, ο επιχειρηματίας και ο επιστήμονας του εξωτερικού που γύρισε στην πατρίδα θα είχαν όλοι μαζί τα νεύρα της άδειας τσέπης και το ύφος του δημόσιου υπάλληλου που ανέχονταν τόσο καιρό θα γινόταν αιτία άτυπου εμφυλίου κάθε φορά που ο τελευταίος διαμαρτυρόταν για κάποιο επίδομα που έχασε. Στο εξωτερικό τα συγχαρητήρια για τους ολυμπιακούς αγώνες, τον Χαριστέα και την Παπαρίζου θα ακολουθούσαν τα ειρωνικά σχόλια και τα προσβλητικά πρωτοσέλιδα εντύπων. Θυμάμαι εκείνη την αφίσα στη Γαλλία που έλεγε ότι στα μεγαλύτερα λάθη της ιστορίας τους ήταν η είσοδος της Ελλάδας στην ευρωζώνη και τον συνάδελφο που μας αποκάλεσε υποτιμητικά πρόσφυγες αλλά και τους Ολλανδούς σε μια πτήση για Ιαπωνία που ήθελαν κουβέντα μαζί μου για τα λεφτά τους που πάνε στη χώρα μου. Το ότι δούλεψα στην Ολλανδία για ένα χρόνο αφήνοντας 4 πατέντες στη Philips και δύο χρόνια στο Paul Sabatier της Γαλλίας αφήνοντας 7 επιστημονικές δημοσιεύσεις ήταν αυτό που τους έκανε να αλλάξουν ύφος χωρίς να μπω σε οικονομικές συζητήσεις και στις δύο περιπτώσεις. Αλλά γιατί κάνω τώρα ιστορική αναδρομή. Και επί εποχής ευρώ να γεννήθηκες θα τα ξέρεις όλα αυτά. Όχι δεν ήταν αναρτήσεις φίλων για τη Eurovision του Σαββάτου που μου θύμισε τις λαμπερές μέρες του λαμπερού Σάκη. Ήταν δύο λέξεις που άκουσα σήμερα σε διαφορετικές φάσεις: θυμός και διαπραγμάτευση. Το μυαλό μου πήγε κατευθείαν στα στάδια της απώλειας της Ελίζαμπεθ Κιούμπλερ-Ρος . Γιατί από το 2004 στο 2014 η αλλαγή στη ζωή του Έλληνα είναι τόσο μεγάλη που η λέξη απώλεια ταιριάζει απόλυτα και σε πολλά επίπεδα.

Αυτά τα 5 στάδια είναι η άρνηση (δεν μπορεί να συμβαίνει αυτό), ο θυμός (είναι άδικο αυτό και κάποιος φταίει), η διαπραγμάτευση (να σώσουμε ό,τι μπορούμε), η κατάθλιψη (δεν υπάρχει καμία σωτηρία) και η αποδοχή. Η άρνηση είναι που έφερε τον Παπανδρέου με το ‘λεφτά υπάρχουν’. Αν υπάρχουν λεφτά όπως λέει ο Γιωργάκης τότε όντως μας λένε ψέματα ότι τέλειωσε η οικονομική ευημερία. Ο θυμός των αγανακτισμένων πολιτών μετά έφερε ως απάντηση στις καταστροφικές κυβερνήσεις των δυο πρώην μεγάλων κομμάτων το απερίγραπτο και ακατάλληλο σημερινό πολιτικό προσωπικό. Μόνο ο θυμός που τυφλώνει  θα μπορούσε να μας πείσει ότι τον ανίκανο τον αντικαθιστάς με καμένο, ψεκασμένο, γραφικούς, νεοναζί, μεγαλύτερους λαϊκιστές και όλους τους υπόλοιπους που έχουν κάνει τη βουλή επιθεώρηση και τις ζωές μας αγνώριστες. Ύστερα ήρθε η διαπραγμάτευση….εκείνων που για να γλιτώσουν τη φυλακή φωνάζουν ‘’ρε παιδιά και εγώ μαζί σας ήμουν παλιά…μην κοιτάτε που έτυχε να βρεθώ με μια παλιοπαρέα αργότερα’’….εκείνων που ήθελαν να σκίσουν τη γάτα και τώρα απλά να τη χαϊδέψουν λιγότερο…εκείνων που σου λένε προτίμησε με γιατί αλλιώς έρχεται το τέλος του κόσμου και δεν σε συμφέρει…όλοι διαπραγματεύονται. Μένουν 2 ακόμα στάδια, της κατάθλιψης και της αποδοχής αυτής της απώλειας. Να ζήσουμε δηλαδή μέσα στη μιζέρια για κάμποσο καιρό κάνοντας υπομονή και μετά να δεχτούμε ότι έτσι είναι….το πλούσιο βιογραφικό δεν έχει απολύτως καμία σημασία σε χώρα φτωχή και δίχως αξιοκρατία οπότε μάλλον άνεργο σε βλέπω…η ιδιοκτησία που σου άφησαν είναι βάρος και όχι επιθυμητή…ο μισθός που παίρνεις είναι σαν ακριβό άρωμα, δηλαδή τον αποκτάς με ζόρι και είναι μικρός…ή ακόμα χειρότερα, να ζήσεις τη μιζέρια των άλλων λαϊκιστών που υπόσχονται ουτοπίες χωρών όπου όμως  επικρατεί το χάος. Αν ψάχνεις ποιανού χέρι να κρατήσεις για να σε περάσει από αυτά τα στάδια τότε η σημερινή Βουλή σου δίνει αρκετές επιλογές. Αν είναι όμως να αλλάξουμε δρόμο και να μην περάσουμε από αυτά τα στάδια αλλά να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να αποκαταστήσουμε την ευημερία μας τότε πρέπει να κοιτάξουμε αλλού.

Ο φιλελεύθερος χώρος του κοινωνικού κράτους και της οικονομικής ελευθερίας δεν ζητά το αίμα του κόσμου για να καλύψει της πληγές που άφησε το πελατειακό κράτος ούτε σου λέει ότι ο ασθενής θα σωθεί απλά με προσευχές. Ο φιλελεύθερος χώρος ζητά ριζικές αλλαγές άμεσα ώστε να ανασάνει κόσμος από φόρους και χαράτσια άδικα, να δοθούν ευκαιρίες στους νέους να ακολουθήσουν τα σχέδια τους χωρίς χέρια άλλων στις τσέπες τους και να φροντίσουμε όσους έχουν ανάγκη κάνοντας σωστό σχεδιασμό και όχι πετώντας τους ευχές και υποσχέσεις. Η Ελλάδα και ολόκληρη η Ευρώπη υποφέρει επειδή οι τσάμπα σωτήρες της δεξιάς και της αριστεράς τα έκαναν μαντάρα, δηλαδή τα άφησαν όλα στο έλεος του θεού όπου φυσικά θα καταλήξει ο ασθενής χωρίς ουσιαστική βοήθεια και πλάνο. Ο δρόμος που θα μας πάρει μακριά από λαϊκισμούς , πελατειακά συμφέροντα και την γραφειοκρατία της μίζας και της εκμετάλλευσης του κόσμου είναι ο δρόμος που δεν περνά από κατάθλιψη και αποδοχή αλλά που οδηγεί στον σύγχρονο κόσμο της τεχνολογίας, της ηλεκτρονικής ευκολίας, της διευκόλυνσης νέων επιχειρηματιών, της αξιολόγησης, της διαφάνειας και της άμεσης δικαιοσύνης. Στον φιλελεύθερο χώρο ανήκουν όλοι όσοι θέλουν ελευθερία, λογική και δημιουργία για μια Ελλάδα ξανά περήφανη…και ας μην τα πάει τόσο καλά το Σάββατο στη Eurovision. Φτάνει να βγει ανανεωμένη μέσα από τις εκλογές και στο τέλος του Μάη να χαμογελάμε για τη νέα αρχή και καλύτερα καλοκαίρια.

Δρ Σπύρος Κιτσινέλης - υποψήφιος ευρωβουλευτής - Γέφυρες

Σελίδα στο Facebook

www.facebook.com/pages/Δρ-Σπύρος-Κιτσινέλης-Υποψήφιος-Ευρωβουλευτής/245092002360797

Βιογραφικό και αρθρογραφία
www.protagon.gr/?i=protagon.el.authors&id=188